<?xml version="1.0" encoding="UTF-8"?>
<rss version="2.0">
<channel><generator>iloblog 1.0</generator><title>Eddy &amp; Irène exploring Costa Rica Feed</title><link>http://costarica.erpels.be/</link><description></description><item><title>Dag 20 Tambor San Jose</title><link>http://iloapp.erpels.be/blog/costarica?Home&amp;post=20</link><description><![CDATA[  Vandaag de eerste fase van ons vertrek, nl. van Tambor via de car ferry in Paquera naar Puntaneras en van daar terug naar San Jose. Aangezien we de car ferry namen hebben we maar een half uur kunnen genieten van de fantastische weg met de vele kuilen. Aangezien we hier goed wat gas hebben gegeven kunnen we de ferry van 9u i.p.v. de geplande van 11u nemen, zo komen we nog op een deftig uur aan in de hoofdstad. De auto nog bijtanken en vooral volledig leegmaken (lijkt een beetje op een klein stort), om hem straks terug ongeschonden te overhandigen aan Carlos. Morgenvroeg een taxi om 5u30 naar de luchthaven richting US en daarna België. Bij deze zit onze reis er dan ook definitief op. Het was weer een boeiende reis in een vooral wat natuur betreft zeer mooi land. 
   
 ]]></description><pubDate>Mon, 22 Nov 2010 15:22:43 -0700</pubDate><category>dag 20 21/11</category></item><item><title>Samenvatting Costa Rica 2010</title><link>http://iloapp.erpels.be/blog/costarica?Home&amp;post=19</link><description><![CDATA[  Onze laatste dag strandvakantie zit erop, hier alvast een samenvatting van onze Costa-Rica reis 2010. Dat de tijd vliegt zal iedereen beamen, een goede drie weken lijkt lang tot je eraan begint, dan zijn ze voorbij voor je er erg in hebt. Toen we van Brussel via Newark (New York) dan ook de eerste dag arriveerden in San Jose leek alles nog ver weg, niets is minder waar. Na onze eerste overnachting in de hoofdstad ontvingen we van onze vriend Carlos onze wagen (Lies als hij de wagen komt terughalen nemen we zeker een foto  ). We hadden dan ook zoals het hoort een 4x4 gevraagd, aangezien we waren gewaarschuwd over de gebrekkige staat van vele wegen alhier. Het was dan wel geen Lincoln zoals verleden jaar, maar deze Toyota Rav zal zijn ding ook wel doen, ik zag ons niet meteen drie weken rondrijden in een klein Suzuki jeepje zoals je er hier veel ziet, dit om geen claustrofobisch trekje over te houden. Na het ontbijt installeren we ons dan ook in de wagen die ons om en bij de 2500km moet verplaatsen doorheen Costa Rica. Om de simpele reden dat bij het uitstippelen van de route (wat Irène voor haar rekening nam) er een park was dat op maandag gesloten bleek, beginnen we onze tocht zuidwaarts richting Manuel Antonio. Onderweg kwamen we echter ondergelopen straten, en dorpjes tegen zelfs een kerkhof dat was omgetoverd tot het plaatselijke zwembad. We vonden dit dan ook best spannend, nog niet wetende wat er ons te wachten stond. Hoe meer zuidelijker hoe erger tot we zelfs niet meer verder konden door wegverzakkingen. Best een boeiend land, dachten we, toen we uiteindelijk aankwamen in Manuel Antonio. Wat bleek nu echter? Er raasde namelijk een tropische storm boven Panama en Costa Rica die ervoor zorgde dat het de ganse dag en nacht stortregende, met bakken viel het eruit. Wat een idyllisch strand had moeten zijn, was omgetoverd tot een chaotisch uitziende plaats met brokstukken en waardige modderpoelen. Ons hotel bestond daar dan ook uit een lodge vanwaar je richting strand naar de eetruimte moest gaan. Telkens was dit een marteling om daar te geraken. Intussen zagen we op TV (in de receptie van het hotel) dat de noodtoestand was afgekondigd. Hele dorpen waren van de kaart geveegd, en het rode kruis was ingezet om de slachtoffers te helpen. Er is hier namelijk geen leger, dit hebben ze enkele decennia afgeschaft. Enerzijds een goede zaak, lijkt vrij vredelievend, enkel in deze omstandigheden had dit wel van pas gekomen. Hier wilden we dan zo snel mogelijk weg, maar we mochten dan ook niet vertrekken. Toch waagde we het erop om, na twee dagen op onze hotelkamer te zitten de streek hier te verlaten. Een stukje zuidelijker om dan de weg richting noorden te nemen, echter na een uur rijden zaten we alweer vast, enkele elektriciteitspalen zand en rotsblokken blokkeerden onze weg. Terug was geen optie, dan maar verder zuidelijker. Een half uur later weer van dat, bomen van om en bij de twee meter doorsnee lagen netjes de weg te blokkeren. Pas toen begon het ons door te dringen dat dit eigenlijk niet meer verantwoord was. Intussen zaten we in Dominical, net passeerden we een hotel, dus even daar aankloppen of we binnen mogen. Meer dan welkom zelfs, tal van gestrande toeristen en locals die daar gestrand waren. Blijkt nog dat dit een zeer mooi hotel (Cuna del Angel) was met een zeer fijne keuken. Enkele groepen die met een gids onderweg waren zitten hier al een week vast. Allemaal zeer mooi maar wij kwamen het land verkennen, niet getalmd dan maar, men raadt het ons wel af maar toch wagen we het erop. Normaal is het een tocht van een twee uur rijden naar ons volgend hotel. Welgeteld acht uur in de wagen met de nodige wegversperringen en ander gevaarlijke situaties, want het hotel waar we naartoe reden was helaas met de storm ontruimd wegens instortingsgevaar, het lag naast een rivier die net iets te onstuimig was. Na uiteindelijk onze plaatselijke vertegenwoordiger aan de lijn te hebben gekregen (bij de auto hoort namelijk ook in GSM in geval van…) stelde deze dan voor om door te rijden naar San Jose. Zoals gezegd een dikke acht uur onderweg, voor amper een 160km L De dag erna zijn we dan begonnen aan onze daadwerkelijke rondreis. De algemene indruk van de dorpen is de slordigheid van de straten en pleinen. Hier zijn best mooie plaatsen bij zij het dan dat ze er niet bij liggen. De huizen van de Tico’s zijn dikwijls niet meer dan wat golfplaten zonder vensters. De betere klasse zijn dan wel stenen huisjes maar het gehele huis is kleiner dan bij ons een gemiddelde woonkamer, hier leven ze dan ook gerust met zes personen in. Als we een blik binnenwerpen ziet het er allemaal wel net uit. In de dorpen zijn alle huizen afgeschermd met hekken, ze vertrouwen dan blijkbaar hun eigen landgenoten niet echt. Er wordt ons ook telkens gezegd waar we onze wagen niet mogen plaatsen, kwestie van hem nog terug te vinden. De mensen hier zijn best wel vriendelijk, maar wat teruggetrokken. Met de wagen rijden valt best mee enkel in de hoofdstad is het wat chaotisch, maar dat heb je in elke hoofdstad. De wegen daarentegen zijn indrukwekkend de ene keer een zeer vlakke asfalt baan de andere keer iets dat helemaal niet eens op een weg lijkt, en dan hebben we het nog enkel over de snelweg en de hoofdweg. In San Jose waren zelfs enkele grote putdeksels midden in de weg gewoon verdwenen, stel dat je daar met je wiel in terecht komt. De parken die we gezien hebben waren allemaal prachtig, zeer mooie natuur. Een paradijs voor vogelspotters. Onze plaats voor onze strandvakantie Tambor beach is gelegen in een zeer mooie baai, het hotel is een zeer groot resort. We hadden dan geluk een kamer te krijgen met zeezicht, we moesten dan ook een minuut stappen van de kamer naar de zee. Buiten onze storm in het begin van de vakantie hebben we nergens regen gehad, onze poncho’s hebben we niet eens nodig gehad, ook in geen enkel park, wat toch niet vanzelfsprekend is. In Tambor heeft het telkens rond 20u een goede maar korte bui gedaan. In het weekend trekken menige Tico’s naar de strandhotels , zij komen hier vooral om te feesten. Eten, drinken en feesten aan het zwembad is hun moto. Hoe ze dit klaar spelen blijft ons bijster, een gemiddeld maandloon van iemand die is afgestudeerd bedraagt $ 600?? Het is nu zondag, maandag trekken we terug richting San Jose. Ditmaal via de car-ferry (om wat fantastische wegen te elimineren) Daar hebben we dan nog één overnachting om dinsdagmorgen het vliegtuig richting huiswaarts te nemen. Wederom van San Jose naar Newark (New York) naar Brussel, om dan woensdag voormiddag uiteindelijk aan te komen. We hebben een mooie actieve (soms iets te actief ;-) )vakantie achter de rug, we zijn dan ook benieuwd wat het gaat worden om van een dikke dertig graden naar onze Belgische wintertemperatuur te trekken. Evenals het uurverschil zal ons nog wel enige dagen parten spelen, het is hier zeven uur vroeger dan in België. Niettegenstaande zal het weer deugd doen om iedereen terug te zien, en zal mijn trouwe viervoeter content zijn dat hij met zijn baasje kan gaan wandelen. Terug thuis kunnen we dan onze volgende reis 2011 al beginnen samenstellen. 
   
 ]]></description><pubDate>Sun, 21 Nov 2010 19:32:11 -0700</pubDate><category>dag 19 20/11</category></item><item><title>Dag 18 Tambor</title><link>http://iloapp.erpels.be/blog/costarica?Home&amp;post=18</link><description><![CDATA[  Vandaag hebben we (op het strand alweer) kennis gemaakt met een donker koppel. Het zijn trouwens locals, en naar ik ervaar hebben ze het niet al te breed. Mijn appel die ik deze morgen vanuit de ontbijtruimte heb genomen werd namelijk in alle dank aanvaard. Geen probleem dan maar, hij die geeft wat hij heeft is waard dat hij leeft, niet dan? Het betreft hier trouwens een koppel eekhoorns, zonder schroom kwamen ze even polshoogte nemen wat er te bikken valt. En namen maar al te graag de stukken appel aan. Rond de middag hadden ze opnieuw honger en kwamen ze dan eerst de inhoud van onze tas eens bekijken, om dan te zien dat ik de appel in twee aan het snijden was, voor ieder een stuk, en daarna terug de boom in om deze rustig op te eten. De plaatselijke gieren vonden hun eigen eten blijkbaar, ze trokken zich er niets van aan dat Irène ze even kwam fotograferen. 
   
 ]]></description><pubDate>Sat, 20 Nov 2010 18:16:45 -0700</pubDate><category>dag 18 19/11</category></item><item><title>Dag 17 Tambor</title><link>http://iloapp.erpels.be/blog/costarica?Home&amp;post=17</link><description><![CDATA[  Vandaag is het wederom siesta. Lekker onder een palmboom met een drankje in de hand. De temperatuur ligt een heel stuk in de 30°. Oppassen geblazen dus voor het heerlijke zonnetje. De UV straling ligt zeer hoog. We krijgen regelmatig het gezelschap van eekhoorns en leguanen. Net naast onze resort ligt een mini vliegveld, enkel klein propeller toestellen stijgen hier op. Op deze manier kan je allicht de fantastische wegen omzeilen om hier te geraken. Sinds we in Tambor zijn hebben we al elke avond een zware regenbui gehad van 10 minuten. Vanavond is dat niet anders tenzij deze wellicht de zwaarste is met donder en bliksem. Omdat het buiten nog steeds een klein dertig graden is waag ik me er aan om te trachten een bliksemschicht vast te leggen. Aangezien ik geen statief bij heb maak ik van boeken en de strandhanddoeken dan maar een geschikte onderlegger. Mijn afstandsbediening aangesloten, en wachten geblazen op de geschikte schicht. Nu heb ik een sterk vermoeden dat dit zelfs ook een foto waard was, een suffe Belg in zijn onderbroek op het terras wachtende op de bliksem. Enfin zonder het geschikte materiaal dan toch iets kunnen vastleggen. 
   
 ]]></description><pubDate>Fri, 19 Nov 2010 23:31:17 -0700</pubDate><category>dag 18 19/11</category></item><item><title>Dag 16 Tambor</title><link>http://iloapp.erpels.be/blog/costarica?Home&amp;post=16</link><description><![CDATA[  Wat doe je op het strand aan de Grote Oceaan, juist ja met je luie r..t op een strandstoel onder een palm. Meer moet dat niet zijn, niettegenstaande is hier vlakbij een klein natuurpark dat we van de week nog wel een bezoekje gaan brengen. 
   
 ]]></description><pubDate>Thu, 18 Nov 2010 20:22:37 -0700</pubDate><category>dag 17 18/11</category></item><item><title>Dag 15 Tambor</title><link>http://iloapp.erpels.be/blog/costarica?Home&amp;post=15</link><description><![CDATA[  Met spijt nemen we afscheid van onze suite in het El Establo hotel, nog snel enkele foto’s, en dan richting strandvakantie. We waren gewaarschuwd dat de weg naar Tambor in vrij slechte staat verkeert. Over een understatement gesproken, we wisten zelfs niet dat men dit zelfs een weg noemt. En wij die dachten in de voorbije dagen al slechte wegen bereden te hebben. Dit lijkt irreëel, al het verkeer dat naar hier moet passeert deze hoofdweg, wij geloven nooit dat onze huurauto binnen een week nog acceptabel is om nog verder te verhuren. Niettegenstaande komen we net na de middag aan in Barcelo Tambor Beach. Inchecken kan pas om drie uur, dus gaan we nog snel even eten, we hebben hier trouwens een all-in. Nog even het domein, het zwembad en het strand verkennen om dan de dag weer af te ronden. 
   
 ]]></description><pubDate>Wed, 17 Nov 2010 21:48:53 -0700</pubDate><category>dag 15 16/11</category></item><item><title>Dag 14 Monteverde</title><link>http://iloapp.erpels.be/blog/costarica?Home&amp;post=14</link><description><![CDATA[  Vandaag ons laatste park van onze rondtocht. Het Reserva Biologica Bosque Nuboso Santa Elena, een park dat via de plaatselijke school een betekenis heeft. Een mooie afsluiter om dan te eindigen in een park van vlinders en kikkers. De vlinders die we op onze tocht tegen kwamen , maar ons te vlug af waren moeten er hier aan geloven. Evenals de kikkers die we niet tegen kwamen worden vastgelegd. Aldaar kregen we trouwens een zeer leerrijke rondgang van de plaatselijke gids. Afsluiten doen we dan maar voor een keer in een Italiaans restaurant om eens even af te wisselen van ons Costa Ricaans eten de laatste twee weken. Morgen de laatste tocht naar onze strandvakantie in Tambor. 
   
 ]]></description><pubDate>Tue, 16 Nov 2010 20:18:33 -0700</pubDate><category>dag 14 15/11</category></item><item><title>Dag 13 Monteverde</title><link>http://iloapp.erpels.be/blog/costarica?Home&amp;post=13</link><description><![CDATA[  Vandaag na het ontbijt op weg naar Reserva Biologica Bosque Nuboso Monteverde, het park hier vlakbij. Dit is een cloud forrest, alleen hadden wij vandaag geluk, we waren dan ook vroeg gestart aan onze trails één van drie en één van een twee uur. Stralend weer, we hadden onze lange broek aan en een vest in onze rugzak, overbodig dus. Pas in de late namiddag begon de nevel op te komen, toen waren we zo goed als klaar met onze tocht, het wordt hier dan ook vroeg donker om 17u is de dag voorbij. Wederom een bijzonder mooi woud gezien evenwel zonder veel beestjes deze keer enkel wat vogels en eekhoorns die we konden spotten. Even wat uitrusten en opfrissen van onze tocht om dan ons naar het restaurant te begeven om onze maag te vullen.  
   
 ]]></description><pubDate>Mon, 15 Nov 2010 20:02:44 -0700</pubDate><category>dag 13 14/11</category></item><item><title>Dag 12 Monteverde</title><link>http://iloapp.erpels.be/blog/costarica?Home&amp;post=12</link><description><![CDATA[  Gisterenavond hebben we nog even het dorpje Tamarindo gaan bekijken. Het is een specifiek plaatsje voor de hikers en surfers. Tal van eetgelegenheden maar vooral bars (lees bruin kroegen) waar je de rugzaktoeristen terugvind. Dit is dan de plaats bij uitstek, waar je met een joint je avond kan doorbrengen. En nee, we hebben daar niet tussen gehangen, we hadden onze voorraad niet bij dus… J Deze morgen onze trip gestart naar Monteverde onderweg lijkt het soms dat we in Oostenrijk vertoeven maar dan met bananenbomen en palmen. Het valt ons wel telkens op dat hier zo goed als alle huizen rondom zijn afgemaakt met hekken. Tevens zijn alle werven en industriezones afgesloten en er zit overal een bewaker. Niettegenstaande we ons niet eenmaal onveilig hebben gevoeld lijkt het er toch op dat men hier alles in het werk stelt om diefstal en of inbraak op deze manier tracht te voorkomen. Zelfs in de supermarkt waar ik van de middag onze lunch heb aangeschaft loopt er iemand achter de kassa’s rond met een sleutel. Wanneer de kassierster het totaal heeft gemaakt wordt deze persoon geroepen en doet dan de lade open met zijn sleutel. Onderweg nog enkele plaatselijke huisjes vast gelegd, niet meteen huizen die aan onze Belgische normen voldoen denk ik dan. We moeten wel zeggen dat deze er meestal niet uitzien maar als we een blik binnen werpen ziet het er wel proper uit. Het zijn dan wel niet onze normen maar de mensen hier zijn trots op hun stulp. Trouwens hier wordt bijna nergens belang gehecht aan de buitenkant, zij leven binnen blijkbaar. Ook de dorpjes die we passeren zien er rommelig en onverzorgd uit, niemand trekt er zich iets van aan wat er op straat rondslingert. De wegen algemeen vallen goed mee, toch treffen we in bepaalde wegen putten aan van al snel een goeie halve meter doorsnee en een twintig cm diep, we doen ons best dan ook deze te vermijden. De laatste 30km naar Monteverde spant echter de kroon, een bergweggetje met serieuze klimmingen en een ondergrond van keien die een omvang hebben van om en bij de 30cm. Onze 4x4 kan dan hier rustig zijn werk doen, toch is dit een hele marteling voor de wagen (en onszelf). Al bij al geraken we op onze bestemming. het is weer een prachtig hotel in een ressort. Aan de receptie zijn ze wel vriendelijk maar ze doen wat geheimzinnig, ze spreken dan ook Spaans uiteraard maar het woord flexy voucher horen we dikwijls, we vragen ons af of ze moeilijkheden hebben met onze vouchers. Niets is minder waar wanneer we onze sleutel krijgen en op onze kamer aankomen. Een zee van ruimte, ze hebben ons een suite aangesmeerd, geen erg natuurlijk als we dan deze dagen woorden krijgen kan er een boven en de ander beneden slapen J. Morgen gaat onze zoektocht naar de parken alhier. 
   
 ]]></description><pubDate>Sun, 14 Nov 2010 20:51:02 -0700</pubDate><category>dag 12 13/11</category></item><item><title>Dag 11 Tamarindo</title><link>http://iloapp.erpels.be/blog/costarica?Home&amp;post=11</link><description><![CDATA[  We verlaten vandaag onze haciënda, het hotel waar we de afgelopen twee dagen vertoefd hebben is inderdaad een haciënda. Een slimme boer (lees rijke) die van enkele stallen kamers heeft gemaakt, met zulk succes dat er intussen al een dikke vijftig kamers zijn bijgebouwd. Je moet trouwens over zijn grond als je het nationale park wil bezoeken. Aan de ingang staat dan een brave portier om drie dollar te vragen wanneer je wilt passeren om je te begeven naar het park. Enkel als je op de haciënda verblijft dien je dit niet te betalen uiteraard. Het is dan ook op deze haciënda geen grote luxe, maar het hoogstnodige is aanwezig en het is er zeer net. Alles gaat er gemoedelijker aan toe, er lopen een viertal honden die je gezelschap houden als je ze aanhaalt, zeer brave, lieve en verzorgde beestjes. De paardenstallen zijn vlakbij, de echte haciënda geur neem je er dan ook bij. Andere bewoners heb ik gisteren al op de blog gezet, nl. de vogelspin die zich gewillig liet fotograferen op de muur van onze kamer (de buitenkant dan wel…) Voor de rest heeft men netjes voor elke raam gaas gespannen om ongewenste bezoekers zoals onze spin, gekko’s, reuzensprinkhanen en al het andere rondvliegende gespuis buiten te houden. We hebben dan ook maar met één beestje een probleem nl de mug; niettegenstaande we bij onze apotheker een product hebben gehaald tegen de muggen heeft die ons verkeerd begrepen en dan iets meegegeven voor de muggen, ze lusten ons dan ook rauw L. Vanmorgen vertrokken dus naar Tamarindo, een plaats waar velen hun strandvakantie nemen. Dit is dan ook een zeer toeristische plaats met tal van restaurants winkeltjes en bars. Een gigantisch strand waar menige surfers hun ding doen. Dit is ook een plaats waar de leatherbackturtle zijn eieren komt leggen bij nacht op het strand. We hebben dan ook een poging gewaagd om dit spektakel te zien, tevergeefs echter, we mogen morgen een tweede poging doen voor hetzelfde geld, maar we passen hiervoor. Aan het zwembad van dit hotel kunnen we enkele leguanen gade slaan die letterlijk heel de plant waar ze zich op bevinden kaal plukken, zo hebben we iedere keer wel ander gezelschap, is het geen hond dan wel een leguaan. Morgenavond gaan we het dorpje verkennen. 
   
 ]]></description><pubDate>Sat, 13 Nov 2010 10:40:34 -0700</pubDate><category>dag 11 12/11</category></item></channel>
</rss>
